Κατερίνα Μιχαηλίδου
Της είχε πει απλά να χωρίσουν, χωρίς να την κοιτάζει στα μάτια, έτσι χωρίς εξήγηση. Τώρα καθόταν σε ένα παγκάκι περιμένοντας το λεωφορείο που θα την έπαιρνε μακριά. Η βαλίτσα της βαριά όχι όμως από τα πράγματα της, ήταν οι τύψεις της που την έκαναν ασήκωτη. Έβαλε τα κλάματα. Σίγουρα εκείνη έφταιγε, έπρεπε να του δείχνει περισσότερο την αγάπη της, έπρεπε να συμπεριφέρεται με ανιδιοτέλεια, έπρεπε να μην αναζητάει την προσοχή του, έπρεπε να μην τον ρωτάει που ήταν όταν έλειπε με τις ώρες από κοντά της, έπρεπε να κάνει υπομονή όταν της μιλούσε άσχημα. Όταν γύριζε από τη δουλειά δεν έπρεπε να του ζητάει να βγουν, αλλά να φροντίζει για την ξεκούραση του. Έπρεπε να είναι γλυκιά και περιποιημένη πάντα όταν ήταν μαζί και πρόθυμη να κάνουν ότι ήθελε εκείνος. Έπρεπε, έπρεπε, έπρεπε…
Ξαφνικά σταμάτησε να κλαίει. Μήπως εκτός από τα μάτια της είχε θολώσει και το μυαλό της; Εκείνη πού ακριβώς υπήρχε στη σχέση τους; Εκείνη δεν είχε παρατήσει τις σπουδές της και τη δουλειά της για να τον υποστηρίξει στην καριέρα του; Του είχε επιτρέψει να την απομακρύνει όχι μόνο από τους γονείς της, αλλά και από τους φίλους της για να μην ακούει καμία διαφορετική γνώμη από τη δική του. Δεν της είχε ζητήσει ποτέ και για τίποτα συγγνώμη, αντίθετα με εκείνη που υποχωρούσε πάντα στις διαμάχες τους. Και τώρα ήταν μόνη της μακριά από όλους όσους πραγματικά νοιάζονταν για εκείνη.
Συνειδητοποίησε ότι οι τύψεις της έπρεπε να είναι προς την ίδια. Εκείνη είχε αδικήσει τον εαυτό της, η ίδια είχε αφήσει περιθώρια σε εκείνον να την χειραγωγεί. Η ίδια είχε βάλει τον εαυτό της στην άκρη. Καιρός να δώσει στην ίδια λοιπόν, μια υπόσχεση. Ποτέ να μην ξανακάνει το ίδιο λάθος!
Και τότε αισθάνθηκε όχι μόνο την καρδιά της πιο ελαφριά, αλλά και τη βαλίτσα της.
ΤΕΛΟΣ
Πολύ πολύ καλό!!! Και πόσο αληθινό!