Ήρθες πάλι, τρελό καρναβάλι. Με σερπαντίνες που μπλέκονται στα πόδια μας, με στολές που δεν ξέρουν αν είναι αστείες ή απλώς απελπισμένες, με παιδιά που θέλουν να ντυθούν ό,τι βλέπουν και ενήλικες που κάνουν πως «δεν τους αφορά πια». Με γέλια λίγο πιο δυνατά απ’ ό,τι επιτρέπεται και με μια γενική αίσθηση ότι, για λίγο, όλα χαλαρώνουν. Τα παιδιά βέβαια, το ξέρουν καλύτερα απ’ όλους αυτό το σκηνικό του καρναβαλιού κι έτσι δεν «ντύνονται» απλώς, αλλά μεταμορφώνονται. Σήμερα είναι πριγκίπισσες, αύριο δράκοι, μεθαύριο κάτι που δεν έχει όνομα αλλά έχει φαντασία. Δεν ντρέπονται. Δεν εξηγούν. Δεν απολογούνται. Μπαίνουν στον ρόλο με την ίδια σοβαρότητα που εμείς μπαίνουμε σε συσκέψεις. Και κάπως έτσι, μας θυμίζουν κάτι απλό και βαθιά λησμονημένο: ότι το παιχνίδι δεν είναι χάσιμο χρόνου. Είναι τρόπος να αντέχεις τον χρόνο. Παίζουν σοβαρά, αυτό είναι το μυστικό τους. Εμείς πάλι, οι μεγάλοι, φοράμε μάσκες όλο τον χρόνο. Τις λέμε ρόλους. Το καρναβάλι όμως, μας δίνει την άδεια να διαλέξουμε μία που να μας κάνει να γελάμε και λίγο με τον εαυτό μας. Και αυτό, όσο κι αν ακούγεται απλό κι αδιάφορο, είναι αρκετά ανακουφιστικό. Δεν ισχυρίζομαι ότι το καρναβάλι αλλάζει τη ζωή μας, αλλά τη φωτίζει λίγο. Της αφαιρεί κάποιο βάρος, έστω και προσωρινά. Και όταν οι στολές μπουν ξανά στη ντουλάπα και η καθημερινότητα επιστρέψει, αν είμαστε τυχεροί, θα μας έχει μείνει λίγη ελαφρότητα, λίγη παιδικότητα, λίγη φαντασία ώστε να μην είμαστε συνεχώς «σοβαροί άνθρωποι». Ήρθες πάλι, τρελό καρναβάλι…
Subscribe
0 Σχόλιο