Η παιδική ηλικία είναι ο τόπος όπου η φαντασία λειτουργεί ακόμη χωρίς περιορισμούς. Τα παιδιά αφηγούνται τον κόσμο όπως τον αντιλαμβάνονται, με φυσικότητα μετατρέπουν το καθημερινό σε συμβολικό και δίνουν μορφή σε όσα δεν μπορούν πάντα να πουν ευθέως. Σε αυτό το εύφορο έδαφος, η δημιουργική γραφή δεν έρχεται ως τεχνική, αλλά ως ανάγκη έκφρασης. Δεν πρόκειται για ένα ακόμη «εργαλείο μάθησης», αλλά για έναν τρόπο να υπάρξει το παιδί μέσα στη γλώσσα.
Η δημιουργική γραφή δεν είναι σχολική υποχρέωση, είναι παιχνίδι, δοκιμή, εξερεύνηση. Είναι η δυνατότητα που του δίνεται να μεταμορφώνει ένα συναίσθημα σε ιστορία και μια εμπειρία σε εικόνα. Ένα παραμύθι, ένας ήρωας που φοβάται ή θυμώνει, μια αφήγηση χωρίς τέλος, όλα αυτά αποτελούν μορφές γραφής απολύτως έγκυρες. Η δημιουργική γραφή σέβεται τον εσωτερικό κόσμο του παιδιού και του επιτρέπει να τον εκφράσει με τους δικούς του όρους. Οι παιδικές ιστορίες συχνά λένε περισσότερα απ’ όσα φαίνονται. Πίσω από έναν ήρωα που φοβάται, ένα τέρας που απειλεί ή ένα ταξίδι που δεν ολοκληρώνεται, κρύβονται συναισθήματα που το παιδί δεν μπορεί ακόμη να ονομάσει. Τότε, έρχεται η δημιουργική γραφή και λειτουργεί ως γέφυρα. Μέσα από σύμβολα, χαρακτήρες και φανταστικές καταστάσεις, εκφράζονται φόβοι, επιθυμίες, προβλήματα και αγωνίες. Και το παιδί μέσα στην ιστορία του, νιώθει ασφαλές. Δεν εκτίθεται, αλλά αφηγείται. Και μέσα από την αφήγηση, μαθαίνει να αναγνωρίζει και να αντέχει το συναίσθημα.
Όταν ένα παιδί γράφει ιστορίες, μαθαίνει να βλέπει τον κόσμο μέσα από διαφορετικές οπτικές. Μπαίνει στη θέση των ηρώων του, αντιλαμβάνεται συνέπειες, σχέσεις, επιλογές. Η αφήγηση γίνεται άσκηση ενσυναίσθησης και συναισθηματικής ωρίμανσης. Σε έναν κόσμο που κινείται γρήγορα και γεμίζει τα παιδιά με έτοιμες εικόνες, η δημιουργική γραφή είναι μια πράξη αντίστασης. Μια πράξη ελευθερίας. Όταν ένα παιδί μαθαίνει να γράφει ελεύθερα, μαθαίνει σταδιακά και να σκέφτεται ελεύθερα. Η δημιουργική γραφή λοιπόν, στην παιδική ηλικία δεν στοχεύει στη δημιουργία «μικρών συγγραφέων». Στοχεύει στη δημιουργία ανθρώπων που μπορούν να αφηγηθούν τον εαυτό τους, να σταθούν απέναντι στον κόσμο και να πουν: αυτή είναι η ιστορία μου. Χωρίς φόβο! Και αυτή η ικανότητα δεν είναι λογοτεχνική, παρά, βαθιά ανθρώπινη.