Τα παραμύθια δεν αρχίζουν, αλλά ανοίγουν μια πόρτα σε έναν μαγικό κόσμο. Κι αυτή η πόρτα έχει ένα πολύ συγκεκριμένο κλειδί: το «Μια φορά κι έναν καιρό.»
Αυτή η φράση δεν προσφέρει μόνο ένα λογοτεχνικό ξεκίνημα, αλλά αποτελεί μια συμφωνία ανάμεσα στον αφηγητή και τον αναγνώστη. Δεσμεύονται και οι δύο ότι από δω και πέρα, αφήνουν στην άκρη τον κόσμο όπως τον ξέρουν και μπαίνουν σ’ έναν άλλο, όπου το αδύνατο μπορεί να γίνει δυνατό και το απίθανο πιθανό. Σε αυτό το σκηνικό λοιπόν, ο χρόνος παρουσιάζεται σαν αιωνιότητα, αφού το «Μια φορά κι έναν καιρό» βρίσκεται έξω από τον μετρήσιμο χρόνο. Δεν είναι χθες, δεν είναι αύριο. Είναι ένας χρόνος οικουμενικός, που επιτρέπει σε κάθε παιδί, σε κάθε ενήλικα, να τοποθετήσει την ιστορία εκεί που χωρά καλύτερα στη φαντασία του.
Ο χρόνος στα παραμύθια δεν είναι δεσμευτικός, αλλά ευέλικτος. Ο συγγραφέας έχει την ελευθερία να δημιουργήσει εποχές που διαρκούν όσο μια ανάσα ή έναν αιώνα. Σε αυτόν τον άχρονο χώρο τα γεγονότα αποκτούν συμβολική διάσταση, οι ήρωες γίνονται αρχέτυπα και η δράση μοιάζει να επαναλαμβάνεται διαχρονικά, σαν μυστικός ρυθμός του κόσμου. Τα παιδιά αγαπούν το παραμυθιακό ξεκίνημα γιατί τους προσφέρει ασφάλεια μέσα στο άγνωστο. Ξέρουν πως ότι ό,τι κι αν συμβεί στον ήρωα, ο χρόνος ανήκει στην ιστορία, ο τόπος ανήκει στη φαντασία, και το τέλος θα φέρει χαρά και φως.
Ο χρόνος λοιπόν, στα παραμύθια δεν είναι μια πληροφορία αλλά μια υπόσχεση. Υπόσχεση ότι για λίγο θα μπούμε σε έναν κόσμο όπου όλα μπορούν να συμβούν. Έτσι, κάθε φορά που γράφουμε ή διαβάζουμε «Μια φορά κι έναν καιρό», καταλαβαίνουμε ότι δεν ξεκινά μόνο ένα παραμύθι, αλλά ξεκινά ένα μικρό θαύμα!
Υπέροχη τοποθέτηση. Συγχαρητήρια!