Κατερίνα Μιχαηλίδου
Οι πρώτες νιφάδες άρχισαν να πέφτουν πάνω από το κοιμισμένο χωριό, σαν ψίθυροι του ουρανού που αναζητούν ένα κομμάτι γης να ξαποστάσουν και μαζί τους έφερναν ευχές για ειρήνη πάνω στη γη. Τα παιδιά πριν ακόμα ξημερώσει καλά-καλά βγήκαν στις αυλές γεμάτα ανυπομονησία και τις είδαν να στριφογυρίζουν σαν παιχνιδιάρικα πουλιά που μαθαίνουν να πετούν. Οι φωνές και τα γέλια τους, γέμισαν τις γειτονιές σαν μικρές νεράιδες που σκορπούν λάμψη και δροσιά. Άλλη μια μέρα άρχιζε, και η μαγεία των Χριστουγέννων πλησίαζε όλο και πιο κοντά. Όταν πήρε να σκοτεινιάζει, κουρασμένα πια από το παιχνίδι, άρχισαν να σκορπίζουν σαν μικρά φτερά αγγέλων που χάθηκαν στο σκοτάδι. Και καθώς η σιωπή απλώνονταν πάλι παντού, οι νιφάδες συνέχιζαν να πέφτουν αθόρυβα, σαν σιωπηλές ανάσες του χειμώνα που κατεβαίνουν απ’ τον ουρανό.
ΤΕΛΟΣ