Νόπη Γραικούση
Η Ελένη έσκυψε με αγωνία πάνω από την κούνια στην οποία κοιμόταν το αγγελούδι της. Πριν λίγο κάτι σαν βηχαλάκι την έκανε να τρέξει αναστατωμένη κοντά του. Το μωρό κοιμόταν. Άρχισε να το παρατηρεί. Το πρόσωπό της άρχισε να γλυκαίνει. Γονάτισε δίπλα στην κούνια και αφουγκράστηκε την αναπνοή του. Οι μικρές κοφτές ανάσες του έμοιαζαν σαν ψίθυροι του ουρανού που αναζητούν ένα κομμάτι γης να ξαποστάσουν. Τα χεράκια του κλεισμένα σε βαμβακένιες μπουνίτσες. Κάποιες στιγμές τα ροζ δακτυλάκια ανοιγόκλεισαν σαν μικρά φτερά αγγέλων που χάθηκαν στο σκοτάδι. Το προσωπάκι του άλλαζε σε ποικίλους μορφασμούς. Έσμιγε τα φρύδια, χαμογελούσε, αφηνόταν, σούφρωνε τα χειλάκια, όλα μια εικόνα εκφράσεων σαν παιχνιδιάρικα πουλιά που μαθαίνουν να πετούν. Αυτό το κορμάκι που αφηνόταν σε αγκαλιές με την σιγουριά της ασφάλειας, που κάθε του βλέμμα φώτιζε σαν μικρές νεράιδες που σκορπούν λάμψη και δροσιά. Και το γέλιο του!! Αυτό το γελάκι που αγαλλίαζε τις ψυχές, που γέμιζε χαρά κάθε στιγμή, που ενσάρκωνε την πραγματική ευτυχία. Προσεύχεται σε μια μάνα Παναγιά να το φυλάει από κάθε κακό, ικεσίες σαν σιωπηλές ανάσες του χειμώνα που κατεβαίνουν απ’ τον ουρανό.
ΤΕΛΟΣ